Wąwolnica

Wąwolnica to miejscowość położona nad rzeką Bystrą w województwie lubelskim, 6 km od Nałęczowa. Znajduje się na skraju Kazimierskiego Parku Krajobrazowego i przechodzi przez nią trasa zabytkowej wąskotorowej Nałęczowskiej Kolei Dojazdowej. Wąwolnica słynie z organizowanych nieprzerwanie od XV wieku cotygodniowych jarmarków.

Wąwolnica jest jedną z najstarszych osad w Małopolsce. Pierwsze ślady obecności ludzi pochodzą z epoki kamienia łupanego. Za legendarnego założyciela miejscowości jest uważany książę Krak, który utworzył tu swoją siedzibę. W XIII w. istniał tu gród obronny, który przed 1370 rokiem uzyskał prawa miejskie i stał się miastem królewskim. Panowanie Kazimierza Wielkiego to okres świetności Wąwolnicy. Został wybudowany zamek, kaplica królewska i mur obronny. Po pożarze miasta w 1567 r. zostało ono założone na nowo, przeniesiono je wówczas ze wzgórza kościelnego na obecne miejsce. W 1870 r. Wąwolnica utraciła prawa miejskie na skutek represji za wspomaganie powstańców styczniowych.

Urozmaicony przyrodniczo teren, cisza, spokój i świeże powietrze to atuty Wąwolnicy, które stwarzają wymarzone warunki do wypoczynku. Do okolicznych atrakcji należą wyciągi narciarskie z ośrodkiem Nart-Sport Rąblów, kościół św. Wojciecha, młyn w Celejowie-Iłkach i kaplica Matki Bożej Kębelskiej.

Wąwolnica

Wąwolnica noclegi – wieś w województwie lubelskim nad rzeką Bystra. Jest to najstarsza z osad w Małopolsce. Obecnie odbywają się tam pielgrzymki do kościoła św. Wojciecha którego wzniesiono w 1907 roku. Miejscowość ta znajduje się w Parku Krajobrazowym – Kazimierskim.

Przez Wąwolnica agroturystyka przechodzi trasa zabytkowej wąskotorowej Nałęczowskiej Kolei Dojazdowej.

Bardzo stare wzmianki źródłowe o Wąwolnica pokoje gościnne pochodzą z 1027 roku, co pomaga zaakceptować ją za jedyną z najstarszych miejscowości w regionie. Najprawdopodobniej od XIII wieku istniał tu gród obronny, który ostrzegał o niebezpieczeństwie na szlakach kupieckich z Torunia do Lublina, z Krakowa na Litwę i z Poznania do Lublina. Od XIII lub XIV wieku była tam parafia rzymskokatolicka obok kościoła św. Wojciecha. Miejscowość została lokowane początkowo na zasadach polskich przez króla Kazimierza Wielkiego, który zbudował tu zamek i mury obronne. W 1409 roku Wąwolnica dostała przywilej na targi, zaś w 1448 roku Kazimierz Jagiellończyk zmienił ją na prawo magdeburskie. Wąwolnica domki, leży przy ważnej drodze handlowej z Lublina do Krakowa prędko rozprzestrzeniała się pod względem ekonomicznym, stając się szybko tronem starostwa. W XV wieku sporządzane były tu sądy kasztelańskie, lecz w wieku XVI – sądy wojewody lubelskiego nad szlachtą. W drugiej części XVI wieku miejscowość została cała zniszczona z powodu pożaru, lecz już w 1567 roku stworzono je na nowo, przerzucając ze wzniesienia kościelnego na okoliczne miejsca. W XVII okresie miasto, niszczono kolejno przez wojska rosyjskie, szwedzkie i saskie, podupadło i utraciło pozycję miejsca handlowego oraz administracyjno-sądowego. W 1795 r. Wąwolnica znalazła się w zaborze austriackim, w 1809 r. w Księstwie Warszawskim, a od 1815 r. w Królestwie Polskim. W 1870 r. władze carskie zabrały noclegi Wąwolnica prawa miejskie po powstaniu styczniowym. W okresie II wojny światowej wieś była parę razy podpalana i pacyfikowana przez Niemców w odwecie za pomaganie udzielaną partyzantom. W 1946 roku wioska została spacyfikowana i upalona przez funkcjonariuszy UB, za sprzyjanie oddziałom AK.